Ümit Yaşar

Yalancı aranıyor!

Dur! Bırak, kaynasın kahvenin suyu
Bana İstanbul’u anlat nasıldı ?
Bana Boğazı anlat nasıldı?
Haziran titreyişlerle kaçak yağmurlar ardı
Yıkanır kurunur muydu yine o yedi tepe?
Ana şevkati gibi sıcak güneşe…
İnsanlar gülüyordu de
Trende vapurda otobüste
Yalanda olsa hoşuma gidiyor söyle
Hep kahır,hep kahır,hep kahır
Bıktım be..
Dur! Bırak kalsın, açma televizyonu
Bana İstanbul’u anlat nasıldı?
Şehirlerin şehrini anlat,nasıl?
Beyoğlu sırtlarından yasak gözlerimle bakıp
Köprüler,Sarayburnu,Minareler ve Haliç’e
Deyiverdin mi? Bir merhaba gizlice,
Dur! Kımıldama kal biraz öylece ne olur,
Kokun İstanbul gibidir
Gözlerin İstanbul gecesi
Hadi gel sarıl, sarıl sarıl bana kınalım
Gök kubbenin altında orda da beraber
Çok şükür diyerek yeniden başlamanın hayali
Hasretimin çölünde sanki bir pınar gibi.

Böyle diyor rahmetli Cem Karaca hep kahır şiirinde. Aslında anlattığı, herkesin ihtiyacı olan bişe, hele bugünlerde benin o kadar ihtiyacım var ki iyi bir yalancıya. Artık hiçbir şeye inancım kalmadı. Hayattan bir beklentim yok. Durumların düzeleceğine kesinlikle inanmıyorum. Büyük bir ümitsizlik içindeyim ve beni bu ümitsizlik içinden ancak çok iyi bir yalancı çıkarabilir.

Aslında çok iyi bir yalancı olmasına da gerek yok. Ben zaten hazırım ne söylerse söylesin inanmaya. Tıpkı Cem karacanın dediği gibi. Yalan da olsa hoşuma gidiyor söyle. Ekonomi düzelecek de, insanlar düzelecek de. Sonunda aradığın mutluluğu bulacaksın de, okul bitecek de, hayallerin gerçekleşece aradığın sevgiyi bulacaksın, mutlu olacaksın de. Yalanda olsa söyle! Bana en içten yalanını söyle, öyle içten bir yalan olsun ki gerçekliğine sen bile inan. Söyle, yalan da olsa hoşuma gidiyor, söyle! Evet artık gerçekte yaşayamadığım duyguları yalanda olsa başkalarından duymak, hissetmek istiyorum. Ümitsizliğin dibindeyim ve beni avutacak iyi bir yalancıya ihtiyacım var.