Aşk üzerine o kadar çok yazılmıştır ki, bir de ben yazsam ne olacak sanki diye düşünmüşümdür. Bunun sizin de düşünmeniz beni hiç de yadırgatmaz. Dolayısı ile yazdığım her şey hakkında sizin düşüneceğiniz şeyleri önceden düşünmüş olmam büyük olası, ama bazen yazdıklarımı yıllar sonra okuduğumda o an düşünmediğim şeyleri, hissetmediğim şeyleri hissediyorum. İşte bu yüzden yazıyorum!
Bu konuda işe genelde şuradan başlarlar: Aşk nedir? Aşka hastalık diyenler vardır, yüce bir mutluluk diyenler yada sonsuz acı diyenler… Ben aşkın hastalık olduğuna inananlardanım çünkü aşık olan kişi daha önceki halinde olduğu gibi davranmıyor. Doğru düşünme hatta düşünme yetisini kaybediyor. Ama ilgiçtir ki bu hastalık bağımlılık yapıyor. Aşık olan bir kere daha aşık olmak istiyor. Bunun sebebi aşık olan insanın gerçekten mutlu olduğunu gösterir.
Aşkın hastalık olduğunu düşünmemin tek sebebi bu değil tabii ki. Bir diğer sebeb; aşkın da hastalıklar gibi geçici olmasıdır. Evet, maalesef bazıları ne kadar da gerçek aşkın hiç bitmeyeceğini iddia etseler de aşkın zamana yenik düştüğü bir gerçektir. Ama aşk bir nezle yada gribe benzemez, daha çok çiçek yada kızamık gibi bir hastalıktır. İnsan hayatında mutlaka bir kere bu hastalığa yakalanır ve bu hastalığın izi hastada mutlaka kalır.
Aşk bir hastalık olduğuna göre mutlaka tedavisi de olmalı dersiniz, haklısınız. Ama verem, aids , janser gibi aşkında kesin bir tedavisi yoktur. Ancak bu hastalığı hafifleten bazı tedavi yöntemleri var; Örneğin ünlü türk bilimci İbni Sina aşkın iki şekilde iyileştirileceğini ileri sürer; birincisi evlilik, ikincisi ise aşık olunan kişiyi aşık olana karşı kötülemek , onun hakkında kötü şeyler söylemektir.
Bence faydası var. Bir deneyin derim:)
